กล่าวขอบคุณและบอกลาชุดดำ...
เรื่องราวมันย้อนไปได้ประมาณ 1 ปีเศษๆ นับตั้งแต่วันที่ผมก้าวเข้าไปยื่นใบสมัครที่สำนักงานใหญ่
มองย้อนกลับไปนับตั้งแต่วันที่ได้เข้ามาร่วมชายคาแฮงการ์หรือ "บ้านของเครื่องบิน" ณ ถิ่นสีกัน
รู้สึกราวกับว่าเรื่องราวต่างๆได้เกิดขึ้นเมื่อวานนี้เอง
มันชวนย้อนให้นึกถึงตอนที่...
นั่งหนาวสั่นในห้องสอบโทอิค เพราะเสล่อใส่เสื้อยืดไปสอบ
ขับรถไปหาซื้อไฟเบอร์กลาสกับเรซิ่นมาลองเล่นก่อนไปสอบปฏิบัติ (แต่อันนั้นเขาเอาไว้ทำกรอบรูป - -")
โดนถามสัมภาษณ์ว่า ทำไม ถึงอยากมาเป็นช่างเครื่องบิน
ไป รับน้อง(ในวัยทำงาน)ที่ จันทบุรีกับต้นสังกัด
ชุดดำเคยใสไปทำงานทุกวัน (แต่ไม่ขอกลับไปใส่อีกแล้วนะครับ - -")
ฯลฯ
การเดินทางในฐานะช่างฝึกหัดได้มาถึงจุดสิ้นสุดลงแล้วตั้งแต่วันที่ 4 มค 52
แต่การเดินทางครั้งใหม่ ในฐานะ "ช่าง" ก็ยังคงดำเนินต่อไป
เพราะชีวิตจริงไม่ใชนิยาย จึงไม่มีคำว่าเอนดิ้งที่แท้จริง จนกระทั่ง ลมหายใจจะหมดไปจากชีวิต
ขอขอบคุณทุกท่านๆที่เคยเข้ามาติดตามอ่านหรือกำลังอ่านอยู่
เพราะจากนี้ต่อไปผมคงไม่อาจจะเขียนไดอารี่ของช่างฝึกหัดได้อีกแล้ว
แต่ผมและพวกเราก็จะยังคงอยู่รับใช้พวกท่านต่อไป
ในฐานะของผู้ดูแล "สมบัติ" ของชาติซึ่งจอดสงบอยู่ในแฮงการ์รอเวลาที่จะออกไปปฏิบัติภารกิจอีกครานึง
สวัสดีและลาก่อนครับ
^^
|
