ช่วงนี้ ติดตามข่าวสารต่างๆรอบตัวอย่างใกล้ชืด

เพราะในขณะนี้ ต้องยอมรับว่าปัญหาต่างๆทั้งด้าน การเมือง เศรษฐกิจและสังคมของบ้างเรานั้น กำลังกระง่อนกระแง่น

วันนี้  มีปากเสียงกับเพื่อนร่วมงานที่ เป็น ทหารเก่า เรื่อง ข่าวปัญหาชายแดนทางด้านตะวันออก

ด้วยทรรศนะคติของคนต่างสาขาวิชาชีพ

คนหนึ่งคิดแบบ ทหาร อยุ่ในพื้นที่

อีกคนหนึ่งคิดแบบ นักรัฐศาสตร์ ที่ต้องคิดเรื่องทุกอย่างรอบด้าน

บทสนทนามาจบที่คำถามประหลาดๆจากเพื่อนของผมว่า

" เฮ้ย มึงคนไทยรึเปล่า? "

ซึ่งสำหรับผมแล้วเป็นคำถามที่โง่chipหายเลย

ผมหันไปมองหน้าคนถามแบบงงๆ เพราะ การที่เราไม่ได้คิดแบบเขา ทำให้เขาคิดว่า เราไม่รักชาติ

แล้วการสนทนาก็จบลงแบบไม่ต้องหาผู้ชนะ

ท่ามกลางความขัดแย้งของสองความคิด อย่างน้อยๆก็ฉุกคิดได้ว่า การเอาใจเขามาใส่ใจเรานั้น จะช่วยลดความขัดแย้งได้ดีไม่น้อย

ถึงใครจะไม่เริ่ม เราเริ่มเองก็ได้...

การชนะคะคานกันแล้วทิ้งความบาดหมางไว้ ไม่มีประโยชน์

อาจจะฟังดูไม่นักเลง ไม่บู๊ดุเดือด

แต่นั่นคือสิ่งที่จำเป็นที่สุดของการอยุ่ร่วมกันในสังคม..