ผมนอนไม่หลับครับ จะด้วยเหตุผลอันใดไม่ทราบ แต่ก็คือนอนไม่หลับ(เข้าข่ายพูดวกวนละ) ผมก็เลยตัดสินใจเปิดคอมพ์เพื่อดูบล๊อกของตัวเอง (จะก๊อปลิงค์ส่งไปให้คนรู้จักกันได้อ่านดูบ้าง เพราะกลัวว่าที่เขียนๆมาจะกลายเป็นแค่จารึกในโลกไซเบอร์สเปซให้ นักประวัติศาสตร์ในอนาคตมาขุดค้นเจอ)

แล้วผมก็รู้สึกตกใจเป็นอย่างมากกกกกกกกกกก (เสียงมันกังวาลอยู่ในหัว)

มีคนที่ผมไม่รู้จัก เข้ามาเมนท์ด้วย!!! (แปลว่าอย่างน้อยมันต้องได้ผ่านตาเขาสิ ไอ้รอยจารึกของเรานี่)

มันช่างเป็นความรู้สึกที่ปลาบปลื้ม เป็นยิ่งนัก และชวนให้ผมรุ้สึกสนใจที่จะติดตามไปดู บล๊อกของแขกผู้มีเกียรติของผมซะบ้าง

ผลปรากฏว่าเป็นที่ถูกใจครับ เนื่องจากผมเป็นคนที่ชอบการเดินทาง และหลงใหลในโลกของการบินอยู่แล้ว ฉะนั้น ไดอารี่ของคุณโอ๋ (ขออนุญาติพาดพิง) จึงสมควรถูกเชิญมาอยุ่ในFav list
ของผม ( http://oahaloha.diaryclub.com/ )

กลับมาที่เรื่องเล่าเช้านี้ต่อ(พิมพ์ตอน ตีหนึ่งสี่สิบนาที)

การสอบปฏิบัติการซ่อมไฟเบอร์กลาส เป็นเรื่องที่ชวนขนลุกและน่าตื่นเต้นของผมมาก(ไม่ได้แปลว่าต้องตื่นมาเต้นทุกเช้านะครับ) เพราะ ดังที่ได้กล่าวไป ผมไม่เคยทำมาก่อน และ อยากจะทำให้ได้

ทำไงล่ะ.... ปรึกษาครับ คนเราเมื่อไม่รู้ต้องถาม ถามใครล่ะ ก้ผู้รู้สิครับ อ้าว แล้วใครล่ะผู้รู้... (แบ๊ะๆ เสียง แพะร้อง)

ผมก็ไม่รุ้ครับในตอนนั้น ว่าใครบ้างคือผู้รู้ อินเตอร์เนทจึงกลายมาเป็น ทางเลือกแรกของผม และก็ได้ผลครับ ผมเจอคู่มือซ่อมเรือและอื่นๆ ฯลฯ

แต่ไม่มีเครื่องบิน....( กบท ไม่มีเรือนี่หว่า เท่าที่ทราบมีแต่เรือบิน )

แล้ว ฟ้าก้ประทานทางสว่างมาให้ผม เนื่องจากเวบไซท์ ซึ่งเป็นเวบที่โด่งดังในเรื่อง เทคนิค ของ อากาศยาน ซึ่ง บรรดาคอการบิน ต่างก็รู้จักกันเป็นอย่างดี(ยกเว้นผม ในขณะนั้น) ได้ปรากฏอยู่ขึ้นมาบนลิสต์รายการด้วย
และผมก็ได้พบกับข้อมูลเบื้องต้นเป็นที่น่าพอใจในระดับหนึ่ง แต่ต้องเข้าใจนะครับว่ามัน ไม่ใช่ ข้อมูลแบบ official (แปลว่าอำกันได้นะครับ)

เพื่อไม่ให้เป็นการประมาท ผมก็เลยลองเข้าไปดูวิธีการซ่อม ชิ้นส่วนที่เป็นไฟเบอร์กลาสของเรือก็พบว่า มันละม้ายกับที่เวบ "อันนั้น" เขาว่าเลยอ่ะ (แปลว่าเขาอาจจะไม่ได้อำ แต่ถ้าคิดให้ลึก ก็อาจเป็นไปได้ว่า
เขาเอาของเรือนั่นแหละมาอำ 55 )

เวลาผ่านไปได้ซักระยะหนึ่ง ผมก็ตระหนักได้ว่า มันเป็นการสอบปฏิบัติ ไม่ใช่ทฤษฏี ถึงจะหาข้อมูลได้ปึ๊กเพียงได้แต่ถ้าไม่ได้ลองทำ มันก็บ้อท่าน่ะครับ แต่แย่หน่อยตรงที่มันเหลือเวลาแค่สองวันก่อนสอบแค่นั้น
เอง... ( - -" )

ในเมื่อมันเป็นเยี่ยงนี้  ก็โทรหาเพื่อนซะเลย ผู้โชคร้ายที่ผมโทรหานั้นก้คือ นศ สาขา วิศกรรมศาสตร์ คนหนึ่งซึ่งผมรู้จัก ผู้เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านศาสตร์ต่างๆครอบจักรวาล และคงแก่เรียนเป็นยิ่งนัก
(ด้วยเหตุนี้ เขาจึงเรียน ปวส และ ป ตรี เป็นเวลากว่า แปดปี เพื่อที่จะให้บรรลุซึ่งศาสตร์แห่งวิศวกรรมครอบจักรวาล)

"เฮ้ย มึ_ ช่วย กรูด้วย..."

(ร่ายยาวคำถาม ที่ต้องการคำตอบ)

" อ๋อ ไม่ยากซื้อมาลองทำแม่_ เลย "

" เฮ้ย พูดเป็นเล่น เครื่องบิน นะเว้_ ไม่ใช่ เกมส์กด จะได้ซื้อมาลองเล่นกันง่ายๆ "

" เอาที่มันมีขาย ตาม ท้องตลาดนั่นแหละมาเล่น "

ผลจะออกมาเป็นเยี่ยงไรติดตามตอนต่อไปครับ...

ปล ไดอารี่ไม่ใช่หลักฐานทางประวัติศาสตร์นะครับ ไม่ควรจะเอาไปเป็นหลักฐานในชั้นศาลเพราะ ผู้เขียน อาจจะเขียนออกมาแบบหลงๆลืมๆ หรือ ตีไข่ใส่แป้งมากไปหน่อย โดยเฉพาะผู้เขียนผู้นี้

คริ คริ ( หัวเราะแบบคนเจ้าเล่ห์)