ถึงผู้คนเหล่านั้น

ก่อนอื่นต้องออกตัวก่อนว่า บทความนี้ไม่ได้มีจุดมุ่งหมายที่จะให้ร้ายบุคคลหรือองค์กรใดๆทั้งสิ้นนะครับ เป็นเพียงแค่เรื่องที่เล่าสู่กันฟังเท่านั้น

เมื่อสองวันก่อน ผมประสพอาการเจ็บป่วยเนื่องมาจากอาการแพ้ "ฝุ่นไฟเบอร์" โดยจะมีอาการเป็นผื่นคันตลอดทั้งตัว จะออกอาการเฉพาะตอนกลางคืนเท่านั้น
(ช่างเลือกเวลาจริงๆ) เป็นอยุ่สองคืนอาการถึงได้ทุเลาลง

ผมสวมใส่ PPE ทุกครั้งในพื้นที่ปฏิบัติงาน(ตรงนี้ที่บริษัทตระหนักมากๆและมีการแจกจ่ายอุปกรณ์ให้อย่างเต็มเม็ดเต็มหน่วย) แต่ผมก็ยังเจอทีเด็ดจนได้
ทำให้ผมต้องเพิ่มมาตราการรับมือ กับศัตรูตัวร้ายของผมนี้ โดยการชำระล้างร่างกายส่วนที่อุปกรณ์ไม่ได้ครอบคลุมเช่นมือและแขน รวมไปถึงการใช้กระดาษกาวช่วยแวกซ์
อีกด้วย

และก็เมื่อวานนี้เองที่ช่างสีคนหนึ่งก็พึ่งจะถูกนำยาลอกสีตกใส่ ทำให้แขนเกิดรอยใหม้ เป็นดำๆด่างๆ ดูน่ารักไปอีกแบบเลยครับ

ตอนที่เรียนภาคทฤษฏี พวกผม มักจะทำนายแซวกันเล่นๆว่าใครจะต้องตายยังไงบ้าง (ของพวกผม เป็นมะเร็งปอดครับ และตอนนี้อาจจะต้องพ่วงมะเร็งผิวหนังเข้าไปด้วย)
(ส่วนพวกในลานจอด ก็เสี่ยงไม่แพ้กันหรอกครับ เพราะมลภาวะจากเครื่องยนต์ และเสียงตอนที่เครื่องยนต์ทำงานซึ่งไม่ตำกว่า140db ฟ้าผ่า ฯลฯ ในขณะที่พวกด๊อคหรือ
พวกในอู่ก็อาจจะตกลงมาจากนั่งร้านหรือเครื่องบิน กระดูกหัก สมองโดนกระแทก)

แต่ตอนนี้พอตัวเองโดน"ขนมๆ"เข้าไปบ้างชักเริ่มตระหนักแล้วว่าอันตรายมันใกล้ตัวเรามากๆ (ใครเจอมะเร็งก็ถือว่าฟาดชุดใหญ่"โต๊ะจีน"กันไปนะครับ)

แต่ตอนนี้ก็ยังยืนยันที่จะอยู่ในสายงานนี้ต่อไป  (พออบรมเสร็จไปทำงานเต็มตัวอาจจะได้เริ่มเจอ"ออเดิร์ฟ"บ้าง")

ซึ่งไม่ใช่เพราะกลัวค่าปรับ แต่...

 

คนเราทุกคนมีความฝันครับ ตอนนี้ผมเองก็กำลังใต่ฝันของตัวเองอยู่ นอกจากความชอบในเครื่องบินที่มีมาแต่เด็กแล้ว ผมยังมองอีกว่าการเป็นช่างเครื่องบินนั้น
น่าภาคภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง เพราะได้รับผิดชอบเครื่องจักรกลราคานับพันล้านแล้วยังต้องคำนึงถึงชีวิตของผู้คนอีกมากมายที่ประเมินเป็นตัวเงินไม่ได้

คนเราทุกคนเกิดมาทุกคนก็ต้องตายอยู่แล้ว แต่ถ้าได้ตายเพราะได้ทำในสิ่งที่น่าภาคภูมิใจนั้น

บางที เราอาจจะไปบอกกับใครๆในชาติหน้าได้ว่า "ชาตินี้เราได้ใช้ชีวิตอย่างคุ้มค่าแล้ว" (ฟังดูเท่ห์แต่ครอบครัว ญาติ พี่น้องและบริษัทไม่ปลื้มแน่ๆครับ)

^_^

ขอบคุณทุกๆท่านที่อ่านจนจบครับ ถึงจะไม่ได้เมนท์ให้ก็ตามที....


(ปล คราหน้าถ้าหากคุณ ได้โดยสารไปกับอากาศยานคราใด ขอบอกให้คุณได้ทราบไว้ว่า

"มีผู้คนมากมายที่คุณอาจไม่เคยเห็นหน้า แต่ทำงานอย่างเต็มที่เพื่อที่จะทำให้คุณเดินทางไปถึงที่หมายโดยสวัสดิภาพครับ" )

ถึงผู้คนเหล่านั้น

ถึงผู้คนเหล่านั้น

 

 

Posted on Sat 21 Jun 2008 21:08

อ่านแล้วซึ้งมากๆ สู้ สู้นะคะ ^^
jippylovelove.diaryclub.com   
Wed 4 Jun 2008 7:39 [1]

Name :
Email :
URL :
Comment :
กรอกตัวเลขก่อนส่ง
 

<< December >>

S

M

T

W

T

F

S

30 

3 

10 

11 

12 

13 

14 

15 

16 

17 

18 

19 

20 

21 

22 

23 

24 

25 

26 

27 

28 

29 

30 

31 

<< 2008>>


back to school
หยุ๊ดดดด....!!!!
วิกฤติ
เครื่องบินโป๊
ครอบครัว....
เอ็นจิ้น คาววววว
unlock
รา.....โดม
director's cut : War@Work
ภัยซ่อนเร้น
Heading to dock...
ผู้เสียสละ...
ผมภูมิใจที่เป็นคนไทย
แบบฝึกหัดของ Master P
The end of runway...
ส้วมสาธารณะ
บ บู๋...
ขัด-เล
เจ็บ.....
ถึงผู้คนเหล่านั้น
แซนด์วิชในเครื่องบิน กับวัตถุดิบในการปรุง
เพื่อนร่วมวิชาชีพ
ปลอดภัยไว้ก่อน
ฝันคนหนุ่ม
รับน้องMS-D
หนึ่งเดือนที่ MS-D และเรื่องบวมๆ หดๆ
ตอนที่ 2 หมดเวลาย้อนรอย(ซะที)
ตอนที่ 2 ย้อนรอย(3)
ตอนที่ 2 ย้อนรอย(2)
ตอนที่ 2 ย้อนรอย(1)
ตอนที่ 1: The Next Generation of Compositeman