ผมมีมุมประจำอยู่ที่หนึ่งที่ทำงาน เวลาพัก ผมมักจะไปนั่งมองอะไรข้างนอกอยู่เป็นประจำ  สิ่งที่เห็นประจำๆก็คือผู้คนเดินขวักไขว่เข้าๆออกๆ ลานนำพุ และการจราจรบนถนนวิภาวดี

ผมตั้งใจว่าจะอยู่มองจากมุมนี้ไปอีก สามสิบกว่าปี....

หนึ่งเดือนที่ผ่านมาชาวคอมโพสิต  ต้องผจญกับการทดสอบถึง สามครั้ง จากแผนกฝึกและอบรมฯ

กลับมาที่ต้นสังกัดได้ไม่ทันถึงหนึ่งอาทิตย์ หายใจยังไม่ทันจะทะลุจากปอดไปกระเพาะ พวกเราก็ต้องพบกับการประเมินผลจากต้นสังกัดอีกคราหนึ่ง

แน่นอน มันก็คือการทดสอบ และสำหรับหลายๆคนแล้ว อาจจะไม่เรียกว่า การทดสอบ แต่เป็นอุปสรรค...

ยิ่งเราให้ความสำคัญมากกับสิ่งที่เราปราถนามากเท่าใด สิ่งที่เรียกว่าอุปสรรคก็จะยิ่งเด่นชัดและรู้สึกยากเย็นแสนเข็ญมากยิ่งๆขึ้นไปเท่านั้น

จนเราๆลืมความเป็นจริงของชีวิตไป ว่าอุปสรรคคือสิ่งที่อยู่คู่กับความอยากความต้องการของเราเสมอ

พวกเราทั้งหลายดำเนินชีวิตมาทุกๆวันโดยมักจะหลงลืมไปว่า มันคือเงาที่เดินตามเราไปตลอด

เงานั้นจะปรากฏขึ้นเด่นชัดและดำทะมึนมากๆยิ่งขึ้นไปทุกครั้งที่เรา ต้องการอะไรบางอย่างสุดๆ

การประเมินผลครั้งนี้ คือการขึ้นชกที่สำคัญมากที่สุดในขณะนี้ของพวกเราทุกคนเพราะ มันคือเวลาที่จะตัดสินว่าพวกเรา...

พร้อมหรือยัง สำหรับการที่จะต้องรับผิดชอบ เครื่องจักรกลราคานับพันล้านและชีวิตอีกมากมาย

ถ้าหาก ลองหายใจเข้าปอดลึกๆ แล้วใตร่ตรองดูจะพบ ว่าหลังจากการประเมินในครั้งนี้แล้ว ในการใช้ชีวิตและการทำงานของพวกเราก็ยังคงจะต้องเผชิญกับการทดสอบอยู่รำไป

เพียงแต่ คราวหน้า อาจจะไม่มีการแจ้งบอกอย่างเป็นทางการเช่นครานี้

...และจะทราบผลว่าตกก็ต่อเมื่อความเสียหายได้เกิดขึ้นแล้ว

ในการทำงานของช่างเครื่องบินนั้น ไม่อนุญาติให้สอบตก

ฉะนั้น การทดสอบที่กำลังจะเกิดขึ้นในเร็วๆวันนี้ จะเปรียบไปแล้ว

ก็เป็นเพียงแค่การปฏิบัติหน้าที่ประจำวันของเราเท่านั้นเอง

และพวกเราก็จะออกไปปฏิบัติหน้าที่ของพวกเราให้ลุล่วง เฉกเช่น วันอื่นๆ ...